Σύντομα και το τρίτο μέρος με ακόμα πιο πολλή φαντασία και νοστιμιά !!!

Μια νόστιμη ξενάγηση ( μέρος β' )

                                                              ΜΈΡΟΣ Β'
      Όσο <<ταξιδεύαμε>> στο διάστημα χωρίς να γνωρίζουμε που πηγαίνουμε είχαμε δει την Άννα να μιλάει με κάποιο περίεργης μορφής πλάσμα. Πήγαμε προς το μέρος της Άννας, και για να καταλάβετε πόσο φοβισμένες ήμασταν τα είχαμε κάνει! Η Άννα όταν μας είδε, μας είχε αγκαλιάσει και μας είχε πει:
Άννα: Χαίρομαι πάρα πολύ που σας βλεπω. Ανησύχησα, αλλά για λίγο, γιατί βρήκα μια καινούρια φίλη.
Δήμητρα: Στάσου γιατί φοράς ένα παντελόνι από μαρούλλι;
Άννα: Εεεεεε... Τα είχα κάνει όταν για πρώτη φορά αντίκρισα...
Εγώ: Άστα πολλά τα λόγια και φέρε μας και εμάς ένα.
Δήμητρα: Τώρα μπορείς να μου πεις τι είναι αυτό;
Άννα: Αυτό προσπαθώ να σας πω εδώ και ώρα.Είναι η καινούρια μου φίλη η Νίνα μαρουλλίνα.
Εγώ και η Δήμητρα: Ο θεός να το κάνει μαρούλλι!
Άννα: Ελάτε τώρα μόνο 30 μάτια έχει, πατάτες για τα εφτά της πόδια και οδοντογλυφίδες για χέρια... τίποτα το σπουδαίο.
Δήμητρα: Τίποτα το σπουδαίο;Τι της έκανες πάλι πλάσμα;;;;;
Εγώ: Δήμητρα ηρέμησε έχω την λύση έφερα το όπλο αμνησίας.
Άννα: Κορίτσια μην αντιδράτε έτσι, η Νίνα θέλει να γίνει φίλη μας.
Εγώ και η Δήμητρα: Υποθέτουμε πως έχεις ένα δίκιο, σ'αυτό που λες.
Άννα: Επίσης, τόσο σπουδαία είμαι που ...
Εγώ και η Δήμητρα: Σταμάτα, λέγε.
Άννα:,που συννενοήθηκα με την Νίνα μαρουλλίνα και θα μας κάνει ξενάγησει σ' όλο το διάστημα!
Εγώ: Άντε ρε σει Άννα αν το' ξερα θα έφερνα χρήματα, τώρα δεν μπορούμε, γιατί δεν έχουμε καθόλου λεφτά.
Άννα: Πριν με αμφισβητούσατε ότι είμαι σπουδαία... Είναι τσάμπα! Ήρθαμε στις εκπτώσεις!
Εγώ: Ξενάγηση,... καλά όμως πώς θα συνεννοηθούμαι;
Άννα: Ουψ,... όλοι κάνουμε λάθη έτσι;
Δήμητρα: Ε, πως της μίλησες;Έκανες το ακατόρθοτο!Πώς;,εσύ ποτέ δεν καταφέρνεις τίποτα.
Άννα: Χαχαχα,(ειρωνικά). Εδώ που τα λέμε δεν σας είπα και τα πάντα. Γνώρισα και κάποιον άλλο τον Ρούλη τον πατατούλη. Αυτός νομίζω είναι ο ξάδερφος της.
Η Νίνα μαρουλλίνα μόλις τον είχε δει δεν ενθουσιάστηκε και πολύ. Αυτό μας φάνηκε παράξενο, διότι ήταν ο αγαπημένος και μοναδικός ξάδερφος της, από ό, τι είχαμε πληροφορηθεί. Έτσι η Άννα πήρε την προτωβουλία να επέμβει σ' εκείνη την άβολη στιγμή του Ρούλη πατατούλη με την Νίνα μαρουλλίνα.
Άννα: Λοιπόν,... Νίνα πιστεύω πως αγαπάς πολύ τον ξάδερφο σου, έτσι;
Νίνα: Τι να σου πω τώρα... να έλεγα πως δεν έχω καμιά συγκένεια μαζί του, αυτό θα ήταν ψέμα αφού γνωρίζεται την αλήθεια.
Ρούλης: Συγνώμη δεν κατάλαβα καλά! Ξαδερφούλα με τόση αγάπη σε δέχτηκα όταν τα μαρούλλια εναντιόθηκαν, κι' αυτό είναι το ευχαριστώ σου;
Νίνα: Αφού όπου πάω μαζί σου με κάνεις κάθε φορά ακόμα πιο ρεζίλι
Δήμητρα: Σαν πώς;
Νίνα: Την προηγούμενη φορά όταν είχαμε πάει στο τυρινεμά για να δούμε μια ταινία, είχε δει ένα χνούδι και πετάχτηκε απ' τη καρέκλα του ουρλιάζοντας <<αράχνη, αράχνη>>
Ρούλης: Μα ήταν ένα πολύ μεγάλο χνούδι και έυκολα κάποιος θα πίστευε ότι είναι αράχνη. Εεεε, εγώ έτυχε να το πιστέψω.
Νίνα: Εντάξει, αυτό να το προσπεράσουμε, αλλά κορίτσια υπάρχουν κι' άλλες τόσες αμέτρητες φορές που με έχει ρεζιλέψει ακόμα και μπροστά από άτομα που ήμουν σίγουρη πως θα το θυμούνταν και θα το σχολίζαν για όλη τους την ζωή,... έτσι έγινε και με στηγματήζουν κάθε μέρα.
Εγώ: Αυτό είναι λίγο βαρύ να το πεις για κάποιον, γιατί έτσι κι' αλλιώς κάποτε θα γνώριζες και θα αντιμετώπιζες όπως όλοι μας ανθρώπους που θα σε κάνουν να νιώθεις άσχημα ή κατώτερη απ' αυτούς.
Νίνα: Σίγουρα, μα πάλι μ' αυτό τον τρόπο είναι ακόμα πιο οδυνηρό... τέλοσπάντων ας αρχίσυμε την ξενάγηση μας.