Corona virus changes

     Corona virus has conquered our lives for real! Quarantine measures have left many streets, parks, and shopping centers essentially deserted in cities of Cyprus. Everyone is afraid, and no one is allowed to get out of their houses. One of the main commercial streets of the capital, Ledra Street, is now silent.

     Ledra Street is a major shopping thoroughfare in central Nicosia. There is a big variety of shops, ranging from department stores selling luxury goods to small specialty shops selling art and crafts. Apart from that, restaurants and cafes are filled with groups of people having fun. One of the main characteristics of the street are the wondering musicians offering the visitors a smile with their melodies. Ledra Street is a famous destination for families with young children, too. It 's a place where children can run up and down without concerning the traffic, since the street is only for pedestrians.

     The reality today is different from the one already described. The once noisiest and busiest street of the city is now abandoned. All the shops, the restaurants and the cafes are closed down. The smell of the fresh-grounded coffee does not exist anymore. Everything is switched off, life is switched off from the center of Nicosia. No more tourists are visiting and taking pictures of the neoclassical buildings. No more kids are having fun at the fairground eating ice-cream. Unfortunately, all the shop-owners are left without a job and income, because no one is allowed to visit their shops. Corona virus set an end to everyone's joy of life.

    Well, all these were part of scenarios at the cinema, until now. We feel like living in a thriller not knowing what will come next. Shutting down our lives like Ledra Street was a strong wake up call for all the world. Lessons should be learned and actions should be made by each one of us in order to switch on everything that really matters.

Scrooge was a strange, cold and hard man. He didn't like anything or anyone, but he only cared about his money. Anything of any season didn't marry him, especially Christmas. He didn't have any friends, but at the same time, he didn't want to have to. Cold was with him everywhere. He didn't want to be with people. As we learn from chapter 1 in his life he had only one friend that was Bob Marley who died. Another information that we get for Scrooge from chapter 1 is that at Christmas time he was colder than the snow outside. No one liked him and that was good for him. Scrooge was a bad, strange and hard man.

...

  Years ago Shely and Tina were asked by some friends to look after their house, as they were going away for a week. They left on Sunday morning and that evening the two girls went to turn off the lights, close the curtains and so on. From the time they stepped into the house, the atmosphere got heavy and very oppressive. As they moved around the dining room, to clean up a little bit, they left as though there was someone or something there watching them. That feeling grew even worse when they walked down the corridor. This is where the two girls left the present before. Furthermore, there was a photo of the grandfather on the wall, and he seemed to be staring right through you, which made it even worse. They did what they needed and left as quickly as possible.
  As soon as they stepped out of the house, it felt like they were free. This happened the second day as well when Tina went to open the curtains. That was on Monday. Then on Tuesday again the same thing happened. Suddenly wind was blowing from somewhere, which was too strange because it was summer. Then they saw something in the right corner of the living room, like a woman dressed in white, but when Shelly went closer it disappeared. That was the time that they started worrying. After some minutes they heard footsteps behind them and an arm out of the blue touched Shelly's shoulder. Both of them were terrified, they both felt that they were in a scary movie that didn't have an ending. The only thing thry could do was to run...
                                                        TO BE CONTINUED

Η πόλη της μουσικής

Η πόλη της μουσικής

Σκηνή πρώτη:

Γενικά λόγια (υπεύθυνου)

Αφηγητής: Αγαπητοί μου φίλοι σήμερα θα σας διηγηθώ μία ιστορία για την πόλη της μουσικής. Κλείστε στόμα κι ανοίξτε μάτια με αυτιά! Μια φορά κι’ έναν καιρό…

ΌΛΟΙ: Σ’ έναν τόπο μακρινό

Νεράιδα: Ήταν μια όμορφη πολιτεία κρυμμένη βαθιά μέσα στο δάσος.

Μάγισσα + Πάρης: Οι κάτοικοι της ζούσαν σε μικρά ξύλινα σπιτάκια που έμοιαζαν με κουκλοσπιτάκια.

Αλέξης: Στις αυλές με τα πολύχρωμα λουλούδια…..

Άννα: Τα παιδιά έπαιζαν ανάμελα ανάμεσα…

Δήμητρα: Στα πελώρια φουντωτά δέντρα.

 Αφηγητής: Τα τραγούδια και οι χοροί δεν έλειπαν ποτέ από αυτό το μέρος που μόνο βασίλευε πάντα,

ΟΛΟΙ: Η αγάπη κι’ η ειρήνη.

ΑΦ.:  Αυτό άρεσε στην καλή νεράιδα του δάσους που λεγόταν Χρυσαφένια και…

Νεράιδα: Αποφάσισα να τους κάνω ένα μεγάλο δώρο. Χάρισα στους ανθρώπους της πόλης τα χρυσά μου κλειδιά. Αυτά είναι τα σύμβολα της μουσικής. Τους δίδαξα πώς να ξεκλειδώνουν τον μαγικό κόσμο της μουσικής μέσα από ένα κουτί Να γεμίζουν τη ζωή τους με όμορφες μελωδίες, ώστε να μπορούν να ζουν πάντα χαρούμενοι και ενωμένοι. Έτσι και αυτοί με την σειρά τους, για να με ευχαριστήσουν που τους χάρισα ένα τόσο όμορφο, για να μην καυχιέμαι ονόμασαν τα κλειδιά της μουσικής χρυσά κλειδιά.

ΑΦ.:  Η μαγική φωνή της νεράιδας ακουγόταν παντού και το τραγούδι της αιχμαλώτιζε τα ‘αυτιά των ανθρώπων

ΝΕΡ.: (ποιήμα)

Το όνομα μου είναι χρυσαφένια

Είμαι η νεράιδα με την γλυκιά φωνή!

Τα κλειδιά της μουσικής τα χρυσαφένια

Δώρο δίνω για την πόλη αυτή.

Το όνομα μου είναι χρυσαφένια

Είμαι η νεράιδα με την γλυκιά φωνή

Όργανα θα δώσω μουσικά για τα παιδιά

Για να ζούνε πάντα μέσα στην τρελή χαρά

Μικροί μου φίλοι καλοί η μουσική δίνει κέφι πολύ!

ΑΦ.:  Με μια κίνηση άνοιγε το μαγικό της κουτί και εμφανιζόταν το πεντάγραμμο.      

Π.:  Το πεντάγραμμο είμαι εγώ, και τις νότες καρτερώ στις γραμμές μου να καθίσουν, μουσική να τραγουδήσουν.

ΑΦ.:  Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν τα κλειδιά

ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΟΛ ΚΑΙ ΦΑ:  Στην αρχή του πενταγράμμου, πάντα πρώτα στην σειρά είμαστε τα δυο κλειδιά, ένα του σολ και ένα του φα.

ΑΦ.:  Αμέσως μετά έβαλαν τις νότες στην σωστή στη σειρά να αρχίσουν από τα πιο μικρά.

1.      Ντο

2.      Ρε

3.      Μι

4.      Φα

5.      Σολ

6.      Λα

7.      Σι

ΑΦ.:  Όταν τελείωσαν, όλα τα σύμβολα μαζί, πήραν τον δρόμο για το μουσείο της μουσικής. Τελευταίες και σιωπηλές οι παύσεις οι καλές! Είναι το σύμβολο που κάνει τις νότες να σταματούν, να ηχούν.

ΑΝΝ.:  Η ζωή στην πόλη της μουσικής άλλαξε.

ΑΛΕΞ.:  Τώρα με τη βοήθεια της καλής μας νεράιδας γίναμε ευτυχισμένοι.

ΔΗΜ.:  Οι υπέροχες μελωδίες ακούγονταν πέρα ως πέρα.

ΔΗΜ.:  Οι υπέροχες μελωδίες ακούγονταν πέρα ως πέρα.

ΔΗΜ.:  Είμαστε αλλιώτικοι.

ΠΑΙΔ.:  Χριστούγεννα

Τραγούδι: <<Χιονισμένη πόλη>>

Στα λευκά είναι ντυμένη λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Πολιτεία χιονισμένη λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Το παιχνίδι μας αρχίζει λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Και το κέφι ξεχειλίζει λα λα λα λα λα λα λα λα λα.

Σκηνή δεύτερη:

ΜΑΓ.:  Οι φωνές απ’ τις χαρές και τις γιορτές φτάνουν ως την άκρη του δάσους!

ΠΑΡ.:  Μην θυμώνεις κακιά μου, θα σκάσεις από το θυμό σου!

ΜΑΓ.:  Πώς να ηρεμήσω; Ενώ τα σιχαμένα τέρατα τραγουδάνε ως εδώ κάτω! Το βρήκα επιτέλους να ησυχάσουνε τα αυτάκια μου, που είναι και πολύ ευαίσθητα. Θα τους πιάσουμε τα μουσικά τους όργανα!!!

ΠΑΡ.:  Τέλεια πιτσουνάκι μου σατανικό μου μυαλό.

ΜΑΓ (Τραγούδι)

Τι συμβαίνει; Φασαρία!

Συμφορά μου! Όλες οι φωνές αυτές με ταράζουν, με κουράζουν, τι να κάνω για να τις ξεφορτωθώ. Τα κλειδιά θα κλέψω και θα τους μαγέψω! Δε θα αργήσω θα σκορπίσω και θα τους νικήσω!

ΑΦ.:  Το ίδιο βράδυ λοιπόν η μάγισσα Φαλτσαδούρα με τον Πάρη καθοδόν για την ξακουστή Πόλη της μουσικής. Μάγεψαν με το ραβδί τους τα χρυσά μουσικά όργανα και τα κλειδιά! Μετά τρύπωσαν στο μουσείο και έκλεψαν τα χρυσά σύμβολα της μουσικής! Γρήγορα επέστρεψαν στο κάστρο τους και τα έκρυψαν στο πιο σκοτεινό δωμάτιο που είχε στο κάστρο τους.

Σκηνή Τρίτη

ΑΦ.:  Το επόμενο χειμωνιάτικο πρωινό το τραγούδι στην πόλη της μουσικής δεν ηχούσε όπως πριν. Τα μουσικά όργανα δεν μπορούσαν να παίζουν. Οι κάτοικοι της δεν άργησαν ν καταλάβουν τι είχε συμβεί. Το μουσείο της μουσικής ήταν εντελώς άδειο.

ΠΑΙΔ.:  Είναι η πόλη μας θλιμμένη τώρα. Λείπουν τα τραγούδια απ’ τα παιδιά.

ΑΝΝ.:  Φλάουτα, βιολιά, πιάνα, τύμπανα.

ΑΛΕΞ.:  Άραγε θα ακουστούν ξανά να σκορπίσουν πάλι τη χαρά.

ΔΗΜ.:  Τα κλειδιά μας πήρε μακριά και τις νότες στα ξαφνικά!

ΑΝΝ.:  Μα ποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο;

ΔΗΜ.:  Αυτό είναι δουλειά της μάγισσας Φαλτσαδούρας!

ΑΛΕΞ.:  Δε θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε την μουσική!

ΝΕΡ.:  Τότε θα σας δείξω τον δρόμο για το κάστρο, αρκεί να θημειθήτε ότι σας δίδαξα όλο αυτό τον καιρό.

ΑΦ.:  Τα παιδιά πήραν τον δρόμο για το κάστρο που θα τα     έδιναν όλα για τα χρυσά κλειδιά τους!

Σκηνή Τέταρτη

ΑΦ.:  Στο κάστρο της μάγισσας Φαλτσαδούρας και του Πάρη όλα ήταν σκοτεινά και σιωπηλά. Η μάγισσα είχε μαγέψει τα πουλιά, που πια δεν κελαηδούσαν! Ακόμα και τα νερά του ποταμού κυλούσαν αθόρυβα. Το μόνο που ακούστηκε ξαφνικά, ήταν το γέλιο της μάγισσας.

ΜΑΓ.+ Πάρης.:  Α!!! Το κατάλαβα σας περίμενα και να που εμφανιστήκατε! Ξέρω τι θα μου πείτε και θα περάσετε από δοκιμασίες! Λοιπόν τι μουσική ακούτε;

Π.:  Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ…

ΜΑΓ.:  Τι όργανο ακούτε; Σίγουρα δεν θα το βρείτε αυτό μικροί μπελάδες.

Π.:  Τρομπέτα!

ΑΦ.:  Αυτή η δοκιμασία δεν ήταν και τόσο εύκολη κυρίως για τα μικρότερα παιδιά. Ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά πλησίασε λίγο πιο κοντά και άκουσε. Τότε, χωρίς να το δει η μάγισσα το είπε στα κρυφά στα παιδιά. Η Φαλτσαδούρα πείσμωσε ακόμη περισσότερο και αποφάσισε να τους βάλει δύσκολα αινίγματα.

ΠΑΡ.:  Ένας αρχηγός στον κόσμο ξακουστός, πρώτος στη σειρά τον λένε τα παιδιά. Τι είναι;

Π.:  Είναι το ντο!!!

ΜΑΓ.:  Πλήκτρα έχει άσπρα μαύρα κι’ είναι όλα τους πολλά. Όταν είναι πιο μεγάλο, λένε ότι έχει ουρά!

Π.:  Μα αυτό είναι εύκολο. Είναι το πιάνο.

ΠΑΡ.:  Στο πεντάγραμμο φρουροί στέκονται καμαρωτοί. Στη σειρά τις νότες βάζουν μ’ άλλο σύμβολο δε μοιάζουν. Τι είναι;

Π.:  Πολλά είναι τα σύμβολα που στέκονται στο πεντάγραμμο. Αυτά που βάζουν όμως τα σύμβολα τις νότες σε τάξη είναι φυσικά τα κλειδιά.

ΜΑΓ.:  Ανάμεσα στις νότες μπαίνει και σιωπή αυτή σημαίνει, οι νότες όλες σταματούν κι’ ύστερα πάλι ξεκινούν. Τι είναι;

ΑΦ.:  Το πιο δύσκολο αίνιγμα το είχε αφήσει για το τέλος. Τα παιδιά όμως δεν τα έχασαν και απάντησαν σωστά ότι είναι οι παύσεις. Η μάγισσα Φαλτσαδούρα αναψοκοκκίνισε από   το θυμό της και καπνούς έβγαζαν τα’ αυτιά της. Τα παιδιά για να την ηρεμήσουν, σκέφτηκαν να τραγουδήσουν κάτι γι’ αυτήν.

ΑΝΝ.:  Φαλτσαδούρα μη θυμώνεις πια και άκουσε με προσεχτικά. Άφησε τη μουσική να μπει στην καρδιά και στην ψυχή σου.

ΔΗΜ.:  Θα σε μάθει να χαμογελάς, να ξεχνάς τη μοναξιά και να νιώθεις πάντα τη χαρά, την αγάπη.

ΑΛΕΞ.:  Δώσε χρώμα στη ζωή σου και κάνε όνειρα τρελά. Ήρθε η ώρα να γνωρίσεις πώς είναι όμορφο να τραγουδάς και να αγαπάς.

Τραγούδι (ακόμα να σκεφτούμε)

ΑΦ.:  Η γλυκιά μελωδία των παιδιών ακούστηκε σ’ όλο το κάστρο και συγκίνησε την πανούργα μάγισσα σίγουρα.

ΜΑΓ.:  Μα πως μπόρεσα να κάνω τόσο μεγάλο κακό στους ανθρώπους της πολιτείας; Δεν έπρεπε να χωρίσω τα παιδιά από τη μεγάλη τους αγάπη, τη μουσική. Τα κάνει ευτυχισμένα και δυναμώνει την ψυχή τους. Η μουσική πρέπει να υπάρχει πάντα στη ζωή τους!

ΑΦ.:  Στο μακρινό κάστρο της μάγισσας μετά από αυτό το τεράστιο περιστατικό όλοι ήθελαν να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να μάθουν και φυσικά η μάγισσα μαζί με τον υπηρέτη της τον Πάρη τους άφησαν όλους ήσυχους. Αλλά αυτό που δεν ξέρετε εσείς είναι ότι αυτοί οι δύο από εκείνη την στιγμή ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο πρόσωπο τους. Έτσι φίλοι μου κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία μας! Την επόμενη φορά πιο παραμύθι να σας πω σαν το σημερινό θεατρικό α θα το σκεφτώ.

ΤΕΛΟΣ

The traffic-jam

The traffic-jam

    I am so worried right now, I don't know what to do! Everyone is waiting for me to fix the puncture! My car has stopped in the middle of the road, because the tyre of my car is punctured and i have to fix it! I am hurrying and I am doing my best. There are so many people waiting for me and they are getting angrier every minute!
   I am sure that you don't understand how many cars are stuck in the traffic-jam because of me, so I'll explain to you. On my right there is a bus and people are getting off it, because they are probably late for work. Behind me there are people in their cars shouting and blowing their horns to me! It's so embarrassing. Next to me there is a policeman who is screaming, yelling and telling me to hurry up, he look me so angrily! A little bit far of here there is also a policeman trying to direct the traffic-jam, but it doesn't work. There are lot of shops around me, and they're also people there too! There are two women that are chatting with each other with no paying attention to all this(i hope). There is a boy a little far from here carrying a bike. All this  situation is horrible! I'll never go again in a car somewhere, anywhere!!! Sorry,... I have to go... My wife is going to kill me!...

HAPPY NEW YEAR, HAPPY 2019!!!

Day on the beach - description

Day on the beach

       Finally, a day to relax, without kids, without work, alone! I am on the beach right now, on my soft chair, relaxing. I am reading my newspaper, with my sunglasses and my new hat with nothing on my mind. But at the same time my eyes are watching the people around me and it's very interesting to see all the people and see what they are doing. 

          Next to me there are some kids that are dancing i think, on the right hand side of me there is... Aouch! What has happened?, a ball fell on my head while i was talking to you... Oh, i know, the kids weren't dancing they were trying to tell me about the ball. It hurts, a lot! Anyway, so on the right hand side of me there is a boy who is putting sand on his dad and he seems really happy. He's dad is sleeping, or trying to relax but it isn't working. Maybe he's lying on the sand only because his son is a little bit annoying. 

         I can also see a group of tourists who are taking photos, because a little bit far away there are some people that are making a film. I think the film is about a woman that is drowning and a lifeguard is running towards the sea to sane her. The camera man is with the director of the movie and they are watching the film making very carefully. 

         In the sea I can see some people who are in a raft and they're jumping off it or relaxing on the raft. I don't know if you can see them but i am watching some people that are on the small village a little bit far from here. It's a lovely day, i had a great time on the beach and now i am packing my things and i'll live in a few minutes.