Η πόλη της μουσικής

Η πόλη της μουσικής

Σκηνή πρώτη:

Γενικά λόγια (υπεύθυνου)

Αφηγητής: Αγαπητοί μου φίλοι σήμερα θα σας διηγηθώ μία ιστορία για την πόλη της μουσικής. Κλείστε στόμα κι ανοίξτε μάτια με αυτιά! Μια φορά κι’ έναν καιρό…

ΌΛΟΙ: Σ’ έναν τόπο μακρινό

Νεράιδα: Ήταν μια όμορφη πολιτεία κρυμμένη βαθιά μέσα στο δάσος.

Μάγισσα + Πάρης: Οι κάτοικοι της ζούσαν σε μικρά ξύλινα σπιτάκια που έμοιαζαν με κουκλοσπιτάκια.

Αλέξης: Στις αυλές με τα πολύχρωμα λουλούδια…..

Άννα: Τα παιδιά έπαιζαν ανάμελα ανάμεσα…

Δήμητρα: Στα πελώρια φουντωτά δέντρα.

 Αφηγητής: Τα τραγούδια και οι χοροί δεν έλειπαν ποτέ από αυτό το μέρος που μόνο βασίλευε πάντα,

ΟΛΟΙ: Η αγάπη κι’ η ειρήνη.

ΑΦ.:  Αυτό άρεσε στην καλή νεράιδα του δάσους που λεγόταν Χρυσαφένια και…

Νεράιδα: Αποφάσισα να τους κάνω ένα μεγάλο δώρο. Χάρισα στους ανθρώπους της πόλης τα χρυσά μου κλειδιά. Αυτά είναι τα σύμβολα της μουσικής. Τους δίδαξα πώς να ξεκλειδώνουν τον μαγικό κόσμο της μουσικής μέσα από ένα κουτί Να γεμίζουν τη ζωή τους με όμορφες μελωδίες, ώστε να μπορούν να ζουν πάντα χαρούμενοι και ενωμένοι. Έτσι και αυτοί με την σειρά τους, για να με ευχαριστήσουν που τους χάρισα ένα τόσο όμορφο, για να μην καυχιέμαι ονόμασαν τα κλειδιά της μουσικής χρυσά κλειδιά.

ΑΦ.:  Η μαγική φωνή της νεράιδας ακουγόταν παντού και το τραγούδι της αιχμαλώτιζε τα ‘αυτιά των ανθρώπων

ΝΕΡ.: (ποιήμα)

Το όνομα μου είναι χρυσαφένια

Είμαι η νεράιδα με την γλυκιά φωνή!

Τα κλειδιά της μουσικής τα χρυσαφένια

Δώρο δίνω για την πόλη αυτή.

Το όνομα μου είναι χρυσαφένια

Είμαι η νεράιδα με την γλυκιά φωνή

Όργανα θα δώσω μουσικά για τα παιδιά

Για να ζούνε πάντα μέσα στην τρελή χαρά

Μικροί μου φίλοι καλοί η μουσική δίνει κέφι πολύ!

ΑΦ.:  Με μια κίνηση άνοιγε το μαγικό της κουτί και εμφανιζόταν το πεντάγραμμο.      

Π.:  Το πεντάγραμμο είμαι εγώ, και τις νότες καρτερώ στις γραμμές μου να καθίσουν, μουσική να τραγουδήσουν.

ΑΦ.:  Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν τα κλειδιά

ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΟΛ ΚΑΙ ΦΑ:  Στην αρχή του πενταγράμμου, πάντα πρώτα στην σειρά είμαστε τα δυο κλειδιά, ένα του σολ και ένα του φα.

ΑΦ.:  Αμέσως μετά έβαλαν τις νότες στην σωστή στη σειρά να αρχίσουν από τα πιο μικρά.

1.      Ντο

2.      Ρε

3.      Μι

4.      Φα

5.      Σολ

6.      Λα

7.      Σι

ΑΦ.:  Όταν τελείωσαν, όλα τα σύμβολα μαζί, πήραν τον δρόμο για το μουσείο της μουσικής. Τελευταίες και σιωπηλές οι παύσεις οι καλές! Είναι το σύμβολο που κάνει τις νότες να σταματούν, να ηχούν.

ΑΝΝ.:  Η ζωή στην πόλη της μουσικής άλλαξε.

ΑΛΕΞ.:  Τώρα με τη βοήθεια της καλής μας νεράιδας γίναμε ευτυχισμένοι.

ΔΗΜ.:  Οι υπέροχες μελωδίες ακούγονταν πέρα ως πέρα.

ΔΗΜ.:  Οι υπέροχες μελωδίες ακούγονταν πέρα ως πέρα.

ΔΗΜ.:  Είμαστε αλλιώτικοι.

ΠΑΙΔ.:  Χριστούγεννα

Τραγούδι: <<Χιονισμένη πόλη>>

Στα λευκά είναι ντυμένη λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Πολιτεία χιονισμένη λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Το παιχνίδι μας αρχίζει λα λα λα λα λα λα λα λα λα

Και το κέφι ξεχειλίζει λα λα λα λα λα λα λα λα λα.

Σκηνή δεύτερη:

ΜΑΓ.:  Οι φωνές απ’ τις χαρές και τις γιορτές φτάνουν ως την άκρη του δάσους!

ΠΑΡ.:  Μην θυμώνεις κακιά μου, θα σκάσεις από το θυμό σου!

ΜΑΓ.:  Πώς να ηρεμήσω; Ενώ τα σιχαμένα τέρατα τραγουδάνε ως εδώ κάτω! Το βρήκα επιτέλους να ησυχάσουνε τα αυτάκια μου, που είναι και πολύ ευαίσθητα. Θα τους πιάσουμε τα μουσικά τους όργανα!!!

ΠΑΡ.:  Τέλεια πιτσουνάκι μου σατανικό μου μυαλό.

ΜΑΓ (Τραγούδι)

Τι συμβαίνει; Φασαρία!

Συμφορά μου! Όλες οι φωνές αυτές με ταράζουν, με κουράζουν, τι να κάνω για να τις ξεφορτωθώ. Τα κλειδιά θα κλέψω και θα τους μαγέψω! Δε θα αργήσω θα σκορπίσω και θα τους νικήσω!

ΑΦ.:  Το ίδιο βράδυ λοιπόν η μάγισσα Φαλτσαδούρα με τον Πάρη καθοδόν για την ξακουστή Πόλη της μουσικής. Μάγεψαν με το ραβδί τους τα χρυσά μουσικά όργανα και τα κλειδιά! Μετά τρύπωσαν στο μουσείο και έκλεψαν τα χρυσά σύμβολα της μουσικής! Γρήγορα επέστρεψαν στο κάστρο τους και τα έκρυψαν στο πιο σκοτεινό δωμάτιο που είχε στο κάστρο τους.

Σκηνή Τρίτη

ΑΦ.:  Το επόμενο χειμωνιάτικο πρωινό το τραγούδι στην πόλη της μουσικής δεν ηχούσε όπως πριν. Τα μουσικά όργανα δεν μπορούσαν να παίζουν. Οι κάτοικοι της δεν άργησαν ν καταλάβουν τι είχε συμβεί. Το μουσείο της μουσικής ήταν εντελώς άδειο.

ΠΑΙΔ.:  Είναι η πόλη μας θλιμμένη τώρα. Λείπουν τα τραγούδια απ’ τα παιδιά.

ΑΝΝ.:  Φλάουτα, βιολιά, πιάνα, τύμπανα.

ΑΛΕΞ.:  Άραγε θα ακουστούν ξανά να σκορπίσουν πάλι τη χαρά.

ΔΗΜ.:  Τα κλειδιά μας πήρε μακριά και τις νότες στα ξαφνικά!

ΑΝΝ.:  Μα ποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο;

ΔΗΜ.:  Αυτό είναι δουλειά της μάγισσας Φαλτσαδούρας!

ΑΛΕΞ.:  Δε θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε την μουσική!

ΝΕΡ.:  Τότε θα σας δείξω τον δρόμο για το κάστρο, αρκεί να θημειθήτε ότι σας δίδαξα όλο αυτό τον καιρό.

ΑΦ.:  Τα παιδιά πήραν τον δρόμο για το κάστρο που θα τα     έδιναν όλα για τα χρυσά κλειδιά τους!

Σκηνή Τέταρτη

ΑΦ.:  Στο κάστρο της μάγισσας Φαλτσαδούρας και του Πάρη όλα ήταν σκοτεινά και σιωπηλά. Η μάγισσα είχε μαγέψει τα πουλιά, που πια δεν κελαηδούσαν! Ακόμα και τα νερά του ποταμού κυλούσαν αθόρυβα. Το μόνο που ακούστηκε ξαφνικά, ήταν το γέλιο της μάγισσας.

ΜΑΓ.+ Πάρης.:  Α!!! Το κατάλαβα σας περίμενα και να που εμφανιστήκατε! Ξέρω τι θα μου πείτε και θα περάσετε από δοκιμασίες! Λοιπόν τι μουσική ακούτε;

Π.:  Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ…

ΜΑΓ.:  Τι όργανο ακούτε; Σίγουρα δεν θα το βρείτε αυτό μικροί μπελάδες.

Π.:  Τρομπέτα!

ΑΦ.:  Αυτή η δοκιμασία δεν ήταν και τόσο εύκολη κυρίως για τα μικρότερα παιδιά. Ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά πλησίασε λίγο πιο κοντά και άκουσε. Τότε, χωρίς να το δει η μάγισσα το είπε στα κρυφά στα παιδιά. Η Φαλτσαδούρα πείσμωσε ακόμη περισσότερο και αποφάσισε να τους βάλει δύσκολα αινίγματα.

ΠΑΡ.:  Ένας αρχηγός στον κόσμο ξακουστός, πρώτος στη σειρά τον λένε τα παιδιά. Τι είναι;

Π.:  Είναι το ντο!!!

ΜΑΓ.:  Πλήκτρα έχει άσπρα μαύρα κι’ είναι όλα τους πολλά. Όταν είναι πιο μεγάλο, λένε ότι έχει ουρά!

Π.:  Μα αυτό είναι εύκολο. Είναι το πιάνο.

ΠΑΡ.:  Στο πεντάγραμμο φρουροί στέκονται καμαρωτοί. Στη σειρά τις νότες βάζουν μ’ άλλο σύμβολο δε μοιάζουν. Τι είναι;

Π.:  Πολλά είναι τα σύμβολα που στέκονται στο πεντάγραμμο. Αυτά που βάζουν όμως τα σύμβολα τις νότες σε τάξη είναι φυσικά τα κλειδιά.

ΜΑΓ.:  Ανάμεσα στις νότες μπαίνει και σιωπή αυτή σημαίνει, οι νότες όλες σταματούν κι’ ύστερα πάλι ξεκινούν. Τι είναι;

ΑΦ.:  Το πιο δύσκολο αίνιγμα το είχε αφήσει για το τέλος. Τα παιδιά όμως δεν τα έχασαν και απάντησαν σωστά ότι είναι οι παύσεις. Η μάγισσα Φαλτσαδούρα αναψοκοκκίνισε από   το θυμό της και καπνούς έβγαζαν τα’ αυτιά της. Τα παιδιά για να την ηρεμήσουν, σκέφτηκαν να τραγουδήσουν κάτι γι’ αυτήν.

ΑΝΝ.:  Φαλτσαδούρα μη θυμώνεις πια και άκουσε με προσεχτικά. Άφησε τη μουσική να μπει στην καρδιά και στην ψυχή σου.

ΔΗΜ.:  Θα σε μάθει να χαμογελάς, να ξεχνάς τη μοναξιά και να νιώθεις πάντα τη χαρά, την αγάπη.

ΑΛΕΞ.:  Δώσε χρώμα στη ζωή σου και κάνε όνειρα τρελά. Ήρθε η ώρα να γνωρίσεις πώς είναι όμορφο να τραγουδάς και να αγαπάς.

Τραγούδι (ακόμα να σκεφτούμε)

ΑΦ.:  Η γλυκιά μελωδία των παιδιών ακούστηκε σ’ όλο το κάστρο και συγκίνησε την πανούργα μάγισσα σίγουρα.

ΜΑΓ.:  Μα πως μπόρεσα να κάνω τόσο μεγάλο κακό στους ανθρώπους της πολιτείας; Δεν έπρεπε να χωρίσω τα παιδιά από τη μεγάλη τους αγάπη, τη μουσική. Τα κάνει ευτυχισμένα και δυναμώνει την ψυχή τους. Η μουσική πρέπει να υπάρχει πάντα στη ζωή τους!

ΑΦ.:  Στο μακρινό κάστρο της μάγισσας μετά από αυτό το τεράστιο περιστατικό όλοι ήθελαν να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να μάθουν και φυσικά η μάγισσα μαζί με τον υπηρέτη της τον Πάρη τους άφησαν όλους ήσυχους. Αλλά αυτό που δεν ξέρετε εσείς είναι ότι αυτοί οι δύο από εκείνη την στιγμή ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο πρόσωπο τους. Έτσι φίλοι μου κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία μας! Την επόμενη φορά πιο παραμύθι να σας πω σαν το σημερινό θεατρικό α θα το σκεφτώ.

ΤΕΛΟΣ