Ελπίζω να σας άρεσαν οι προηγούμενες ιστορίες μου και να ξέρετε πως έρχονται ακόμη περισσότερες...!

Μια νόστιμη φιλονικία

      Μια φορά κι' ένα λουκάνικο υπήρχε μία πολυτεία που λεγόταν πατατοστάν. Όσοι ζούσαν εκεί ήταν φτιαγμένοι από διαφορετικά είδη πατάτας. Υπήρχαν γλυκές, γεμιστές, πλαστές, φρέσκες, τηγανιτές, του φούρνου, αντιναχτές και οφτές πατάτες. Όπως ξέρουμε όλοι ήταν και είναι τόσο νόστιμες! Οι πατάτες είχαν μεγάλη καταγωγή από την Γαλλία και το Παρίσι έτσι μπορούσες να τις πεις και φιλότεχνες, γιατί στην Γαλλία υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί σπουδέοι ζωγράφοι.
      Η ζωή τους ήταν τέλεια είχαν μια ζωή όπως την ήθελαν αλλά δυστυχώς υπήρχε ένα μικρό πολύ μικρό ελλάττωμα! Αυτός ο κόσμος ήταν κατακτημένος από τον γίγαντα λιχουδιάρη. Ο γίγαντας Λιχουδιάρης ήταν πολύ έξυπνος και φιλομαθής, αλλά και πολύ λιχούδης, έτσι και γι' αυτό ονομάστηκε Λιχουδιάρης. Έτρωγε τα πάντα και όπως είπα και ποιο πριν, ήταν ο κατακτητής του πατατοσταν έτσι όποιος προσπαθούσε να του ξεφήγει τον έτρωγε.
    Οι πατάτες άντεξαν πολύ αυτήν την κατάσταση , κουράστηκαν και δούλεψαν επειδή, ήταν και φιλελεύθερα ήθελαν να κάνουν επανάσταση. Οι πατάτες όμως, δεν είχαν αρκετό στρατό, τότε κάλεσαν ενισχύσεις. Από την διπλανή πόλη το κεφτεδοστάν, από το μπεργκεροστάν και από το μακαροστάν. Από αυτές τις χώρες είχε περάσει ο γίγαντας αλλά δεν κατάφερε να τους κατακτήσει επειδή δεν του άρεσαν τα κρεατικά δεν του άρεσαν τα μακαρόνια , άρα ήξεραν τον τρόπο.
    Η κάθε μία χώρα είχε και το δικό της ξεχωριστό όπλο όπως, το φιλειρηνικό κεφτεδοστάν είχε φέρει εκατομμύριες σφεντόνες από κεφτέδες που έριχναν κεφτέδες. Το φιλόδοξο Μακαροστάν με τις διάσημες συνταγές είχε φέρει όπλα που έριχναν περίεργες σάλτσες. Το φιλήσυχο Μπεργκεροστάν ήταν φτωχικό αλλά είχε δυνατό στρατό, που περίειχαι μέσα μαρούλια, ντομάτες, αγγουράκια ή πίκλες, κρεμμύδια και άλλα πολλά. Δεν ήταν και πολλοί αλλά με τις δυνατότητες που είχαν και τα ταλέντα τους νικούσαν και κέρδιζαν τις μάχες.
    Πολεμούσαν μια, δυο, τρεις, τέσσερις μέρες αλλά, μάταια. Όλα τα φαγητά ήταν κουρασμένα, αλλά ένα παιδί που ήταν ο Ρούλης ο πατατούλης, είχε βρει μια ιδέα! Διάβαζε πολλά βιβλία και σκέφτηκε να πάνε να κλέψουνε το μαγικό καπέλο του γίγαντα που τον έκανε έξυπνο, δυνατό, ωραίο, μεγάλο και ψηλό. Ενώ ο γίγαντας δεν ήταν τίποτα από αυτά στ΄αλήθεια! Ήταν μικρός, κοντός, αδύνατος και χαζός. Πρώτα οι μεγάλοι δεν τον είχαν λάβει υπόψη και έκαναν τα δικά τους. Μετά όμως που με το ζόρι τους το είπαι τον θαύμασαν και εφάρμοσαν το σχέδιο του, επίσης, είχε δουλέψει. Ύστερα ο γίγαντας δεν είχε καμοιά πιθανότητα να νικήσει έτσι έφυγε μακριά σ' άλλο πλανήτη. Οι πατάτες είχαν σωθεί και ήταν σώες και αβλαβείς. Όλοι γνώρισαν στον κόσμο τους και ο πλανήτης των φαγητών ήταν μια χαρά. Έτι όλοι έζησαν με μια λιχουδιά και εμείς με περισσότερες.

Αυτό το παραμύθι να το διαβάσατε μετά απ' το φαί... θα πεινάσετε πολύ!

Ταξίδι στον χρόνο

    Μια φορά κι' έναν καιρό, σ' έναν τόπο μακρινό ζούσαν δύο παιδιά που ονομάζονταν Άρης και Ευτύχιος. Ήταν πολύ καλοί φίλοι σαν να γεννήθηκαν ο ένας για τον άλλο!Αν και ήταν από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, το παράξενο όμως είναι πως οι δύο τους ποτέ δεν απογοήτευσαν ή στεναχώρησαν ο ένας τον άλλο.      Μια μέρα στο σχολείο , καθώς περπατούσαν οι δυο τους τρώγοντας το πρωινό τους σνακ, αντίκρισαν μία λάμψη κοντά στο πάρκο.Αυτό το σκέφτονταν όλη μέρα, ώσπου έφτασε το τέλος του σχολείου. Ο Άρης και ο Ευτύχιος γρήγορα πήγαν στο πάρκο χωρίς άλλη κουβέντα. Μετά από πολύ δρόμο τρέξιμο έφτασαν πάρα πολύ κοντά σ' εκείνη την λάμψη που είχαν αντικρίσει πιο πριν. Με πολλή περιέργεια και λίγο φόβο βλέπουν μια τεράστια πύλη, πολύ παράξενη που μόνο στις ταινίες υπάρχουν τέτοια πράγματα. Μετά δεν άντεξαν και ήθελαν να μάθουν τι είναι αυτό το μέρος κι' έτσι έγινε ... μπήκαν μέσα στην πύλη.     Μόλις μπήκαν μέσα έμειναν μ' ανοικτό το στόμα. Δεν μπορούσαν να το φανταστούν στα μάτια τους. Ήταν μια πόλη, πολύ διαφορετική. Για να σας το περιγράψω, τα αυτοκίνητα πετούσαν και αιωρούνταν, τα λεωφορεία δεν ήταν μπλε ή κόκκινα μεγάλα με καρέκλες όπως την σύγχρονη εποχή, ήταν ανάλογαμε το γούστοτου ιδιοκτήτη και ήταν όχι απλά μεγάλα, ήταν θεώρατα που ούτε και ο γρηγορότερος άνθρωπος στον κόσμο δεν θα έφτανε σε αιώνες. Το κακό από όλα αυτά που επικρατούσαν, τα πολύ φανταστικά, ήταν θόρυβος και ηχορύπανση. Για να μην τα πολυλογώ η κυκλοφορία και ο τρόπος που ζούσαν στον πολιτισμό είχε αλλάξει. Τα δυο παιδιά δεν έχασαν λεπτό, ώσπου να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό ήταν το μέλλον της πόλης τους. 
      Την επόμενη μέρα μετά την επιστροφή τους από το μέλλον ο Άρης και ο Ευτύχιος αποφασίζουν να οργανώσουν μια εξτρατεία ενάντια στην ρύπανση του περιβάλλοντος, γιατί το ταξίδι στο μέλλον τους έκανε να αφυπνιστούν και να μιλήσουν στον κόσμο για αυτό το θέμα που τους απασχολούσε.
       Επιστρέφοντας στην πόλη τους διοργάνωσαν εκστρατεία για ν' αλλάξουν το μέλλον, αλλά και τηλεοπτικές συνεντεύξης τους ζήτησαν να κάνουν και τους δόθηκε η ευκαιρία, μήνυμα σ' όλο τον κόσμο και άλλα πολλά. Το αποτέλεσμα όμως που έβγαλαν αυτές οι προσπάθειες δεν το ήξεραν.
        Στα τέλη του Ιανουαρίου η λάμψη ξανά εμφανίστηκε στα παιδιά. Τα παιδιά χωρίς τίποτα για να ανησυχήσουν και να φοβηθούν πια, ορμούν μέσα. Με μιας ανοίγουν τα μάτια τους και πριν μπουν μέσα μοιρίζουν την αύρα του ποταμιού ακούν το θρόισμα των φύλλων και με όλα αυτά κατάλβαν τα άντα. Είχαν κάνει μια μεγάλη αλλαγή και με όλο χαρά και περηφάνεια για αυτό που έκαναν, πήγαν πάλη πίσω στην διάσταση τους. 
       Τελικά τα δυο παιδιά, μετά από μια μεγάλη και παράξενη περιπέτεια, έσωσαν την πόλη τους και γενικλα τον πολιτισμό τους ή αλλιώς την ύπαιθρο τους, που ζούσαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους. Αλλά όλο αυτό μόνο με ένα μικρό και σύντομο ταξίδι στο μέλλον. Αυτό που έκαναν ήταν πολυ καλό και ευγενικό εκ μέρους τους. Ελπίζω να σας άρεσε το παραμύθι μου. Γεια σας και χαρά σας!

ΤΕΛΟΣ

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας πω μια ιστορία.Αυτήν την ιστορία την έγραψα πέρσι στην πέμπτη του δημοτικού.Ήταν το πρώτο μικρό παιδικό παραμυθάκι μου. Ελπίζω να σας αρέσει!!! περιμένω τα σχόλια σας!

Καλωσόρισμα!!

Ατενίζοντας τη Μεσόγειο!!

Καλώς ορίσατε στη σελίδα μου!!!

Αποφάσισα να μοιράζομαι λίγες από τις σκέψεις μου μαζί με φίλους.

Ελπίζω να σας αρέσει το ταξίδι στις σκέψεις μου!...

Ευχαριστώ!!!