Μια νόστιμη φιλονικία

      Μια φορά κι' ένα λουκάνικο υπήρχε μία πολυτεία που λεγόταν πατατοστάν. Όσοι ζούσαν εκεί ήταν φτιαγμένοι από διαφορετικά είδη πατάτας. Υπήρχαν γλυκές, γεμιστές, πλαστές, φρέσκες, τηγανιτές, του φούρνου, αντιναχτές και οφτές πατάτες. Όπως ξέρουμε όλοι ήταν και είναι τόσο νόστιμες! Οι πατάτες είχαν μεγάλη καταγωγή από την Γαλλία και το Παρίσι έτσι μπορούσες να τις πεις και φιλότεχνες, γιατί στην Γαλλία υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί σπουδέοι ζωγράφοι.
      Η ζωή τους ήταν τέλεια είχαν μια ζωή όπως την ήθελαν αλλά δυστυχώς υπήρχε ένα μικρό πολύ μικρό ελλάττωμα! Αυτός ο κόσμος ήταν κατακτημένος από τον γίγαντα λιχουδιάρη. Ο γίγαντας Λιχουδιάρης ήταν πολύ έξυπνος και φιλομαθής, αλλά και πολύ λιχούδης, έτσι και γι' αυτό ονομάστηκε Λιχουδιάρης. Έτρωγε τα πάντα και όπως είπα και ποιο πριν, ήταν ο κατακτητής του πατατοσταν έτσι όποιος προσπαθούσε να του ξεφήγει τον έτρωγε.
    Οι πατάτες άντεξαν πολύ αυτήν την κατάσταση , κουράστηκαν και δούλεψαν επειδή, ήταν και φιλελεύθερα ήθελαν να κάνουν επανάσταση. Οι πατάτες όμως, δεν είχαν αρκετό στρατό, τότε κάλεσαν ενισχύσεις. Από την διπλανή πόλη το κεφτεδοστάν, από το μπεργκεροστάν και από το μακαροστάν. Από αυτές τις χώρες είχε περάσει ο γίγαντας αλλά δεν κατάφερε να τους κατακτήσει επειδή δεν του άρεσαν τα κρεατικά δεν του άρεσαν τα μακαρόνια , άρα ήξεραν τον τρόπο.
    Η κάθε μία χώρα είχε και το δικό της ξεχωριστό όπλο όπως, το φιλειρηνικό κεφτεδοστάν είχε φέρει εκατομμύριες σφεντόνες από κεφτέδες που έριχναν κεφτέδες. Το φιλόδοξο Μακαροστάν με τις διάσημες συνταγές είχε φέρει όπλα που έριχναν περίεργες σάλτσες. Το φιλήσυχο Μπεργκεροστάν ήταν φτωχικό αλλά είχε δυνατό στρατό, που περίειχαι μέσα μαρούλια, ντομάτες, αγγουράκια ή πίκλες, κρεμμύδια και άλλα πολλά. Δεν ήταν και πολλοί αλλά με τις δυνατότητες που είχαν και τα ταλέντα τους νικούσαν και κέρδιζαν τις μάχες.
    Πολεμούσαν μια, δυο, τρεις, τέσσερις μέρες αλλά, μάταια. Όλα τα φαγητά ήταν κουρασμένα, αλλά ένα παιδί που ήταν ο Ρούλης ο πατατούλης, είχε βρει μια ιδέα! Διάβαζε πολλά βιβλία και σκέφτηκε να πάνε να κλέψουνε το μαγικό καπέλο του γίγαντα που τον έκανε έξυπνο, δυνατό, ωραίο, μεγάλο και ψηλό. Ενώ ο γίγαντας δεν ήταν τίποτα από αυτά στ΄αλήθεια! Ήταν μικρός, κοντός, αδύνατος και χαζός. Πρώτα οι μεγάλοι δεν τον είχαν λάβει υπόψη και έκαναν τα δικά τους. Μετά όμως που με το ζόρι τους το είπαι τον θαύμασαν και εφάρμοσαν το σχέδιο του, επίσης, είχε δουλέψει. Ύστερα ο γίγαντας δεν είχε καμοιά πιθανότητα να νικήσει έτσι έφυγε μακριά σ' άλλο πλανήτη. Οι πατάτες είχαν σωθεί και ήταν σώες και αβλαβείς. Όλοι γνώρισαν στον κόσμο τους και ο πλανήτης των φαγητών ήταν μια χαρά. Έτι όλοι έζησαν με μια λιχουδιά και εμείς με περισσότερες.